Dawno pisa\u0142em… \u017byj\u0119, jak co\u015b, jakby si\u0119 kto\u015b martwi\u0142…<\/p>\n
Druga klasa liceum… Poprzedni rok min\u0105\u0142, jak z bicza strzeli\u0142, jednak. W pierwszej klasie by\u0142 jako taki prolog, m\u00f3wili, \u017ce b\u0119dzie ci\u0119\u017cko. Ale my\u015bla\u0142em, \u017ce to tak samo, jak po gimnazjum nas straszyli, \u017ce b\u0119dzie ci\u0119\u017cko. Blah, co ja wygaduj\u0119; ju\u017c p\u00f3\u0142metek, a ja o gimnazjum wspominam…<\/p>\n
<\/p>\n
Wspomnienia… Jest to jednak co\u015b cennego, najcenniejszego, co posiada cz\u0142owiek. W perspektywie tego, co by\u0142o, kiedy by\u0142o si\u0119 kiedy\u015b ma\u0142ym szkrabem, kt\u00f3ry nie dostawa\u0142 do lady w sklepach, a teraz…? Ile to lat min\u0119\u0142o… Ile to si\u0119 przez nie wydarzy\u0142o…?<\/p>\n
Przysz\u0142o nam \u017cy\u0107 w trudnych czasach. Jest coraz gorzej, coraz ci\u0119\u017cej. Za to coraz \u0142atwiej zatraci\u0107 siebie… Gdy wszyscy dooko\u0142a gdzie\u015b goni\u0105, w rzeczywisto\u015bci – nikt nie wie, po co… Wsta\u0107, p\u00f3j\u015b\u0107 do szko\u0142y, wr\u00f3ci\u0107, pouczy\u0107 si\u0119, spa\u0107… I tak w k\u00f3\u0142ko, przez ca\u0142y tydzie\u0144. Mo\u017ce, gdyby nie to, \u017ce nauki jest „troch\u0119” wi\u0119cej ni\u017c w latach ubieg\u0142ych, to by cz\u0142owiek si\u0119 nie przejmowa\u0142 tak tym wszystkim… Ale monotonia? Ona zabija…<\/p>\n
Co zabija? Nas… Pozbawia sensu „zmonotonizowanej” czynno\u015bci… Co\u015b, nad czym celowo si\u0119 skupiamy staje si\u0119 mechaniczne i dzieje si\u0119 jakby poza naszym udzia\u0142em, umys\u0142 zasypia – my te\u017c, zatracamy sens… A co wystarczy? Poszuka\u0107 w tym worku drugiego dna, kt\u00f3re pozbawi monotonii i ujawni sens. :]<\/p>\n
Dobrze, \u017ce B\u00f3g jedyny nas wszystkich trzyma… Tylko ilu ludzi to dostrzega? Garstka. Naprawd\u0119 garstka… Mamy pa\u017adziernik, miesi\u0105c R\u00f3\u017ca\u0144ca. Ko\u0144czy si\u0119 Nabo\u017ce\u0144stwo, wychodz\u0105 t\u0142umy… Czemu? Po obrazki, po podpisy. Bo Bierzmowanie, bo pierwsza Komunia \u015awi\u0119ta. Ilu ludzi zostaje na Mszy po R\u00f3\u017ca\u0144cu? Bardzo ma\u0142o… Wcze\u015bniej nie ma gdzie ukl\u0119kn\u0105\u0107, t\u0142umy ludzi. A potem…? Wszystko jakie\u015b opustosza\u0142e… Tylko te t\u0142umy goni\u0105ce po podpisy. Ech, wszyscy wszystko odklepuj\u0105. Tylko po co? Po co oni trac\u0105 tyle czasu na – wg ich sposobu pojmowania – na ten „obowi\u0105zek”? Skoro tylko postoj\u0105, pogadaj\u0105, p\u00f3jd\u0105 po podpis…<\/p>\n
Mo\u017ce jeste\u015b zdziwiony, droga Czytelniczko, drogi Czytelniku, tym wpisem… Ale geek, to te\u017c cz\u0142owiek. Fakt, przez niekt\u00f3rych postrzegany za \u015bwira, ale – w brew pozorom – \u017cycie toczy si\u0119 i bez pr\u0105du; ba – ciekawsze ni\u017c z pr\u0105dem. I dos\u0142ownym, i metaforycznym…<\/p>\n
Dlaczego swoich notek nie rozdziel\u0119 na dwa dzienniki? Pomin\u0119 tu wzgl\u0119dy funkcjonalne, ale czy \u017cyjemy w kilku w\u0105tkach? Nie… Ten sam cz\u0142owiek w i po pracy.<\/p>\n
Zrz\u0119dz\u0119? By\u0107 mo\u017ce… Inni mog\u0105 mie\u0107 przecie\u017c jeszcze gorzej… Ale pewne cechy s\u0105 dla ludzi takie same; dla jednych bardziej, dla innych mniej widoczne. Niekt\u00f3rzy bardziej lub s\u0142abiej to eksponuj\u0105. Ka\u017cdy jest inny – inaczej \u015awiat by\u0142by kompletnie nudny.<\/p>\n
Ale gdzie\u015b, tam w g\u0142\u0119bi nas istnieje cho\u0107by ta iskierka refleksji nad samym sob\u0105. Tylko jak j\u0105 rozpali\u0107 w pogoni, w codziennym wy\u015bcigu szczur\u00f3w…? Raz wypadniesz, ci\u0119\u017cko b\u0119dzie powr\u00f3ci\u0107. Wypadniesz – przegrasz.<\/p>\n
Mamy ju\u017c jesie\u0144, dni coraz kr\u00f3tsze… Wraz z nimi d\u0142ugie wieczory. Deszcz, \u015bnieg, wiatr. B\u0119dzie mi brakowa\u0142o tego widoku gwiazd mieni\u0105cych si\u0119 w \u015brodku letniej nocy. Co\u015b pi\u0119knego… Ca\u0142kiem niedawno mia\u0142em okazj\u0119 ogl\u0105da\u0107 deszcz spadaj\u0105cych gwiazd („ca\u0142kiem niedawno” – czas jest poj\u0119ciem wzgl\u0119dnym). Dwie godziny, alibo i wi\u0119cej, sp\u0119dzone na balkonie ze \u015blepiami wpatrzonymi w niebo. \u017bycie, to umiej\u0119tno\u015b\u0107 cieszenia si\u0119 z rzeczy najprostszych, tych znajduj\u0105cych si\u0119 ko\u0142o nas, ale jednak nie tak \u0142atwo dostrzegalnych…<\/p>\n
Summa summarum, bardzo ci\u0119\u017cko jest si\u0119 osadzi\u0107 w realiach jakiej\u015b epoki – sk\u0105d wiadomo, \u017ce ta, a nie inna? Sk\u0105d wiadomo, \u017ce obrana droga jest t\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105…?<\/p>\n
Par\u0119 razy spotka\u0142em si\u0119 z opini\u0105, i\u017c ci, co nie maj\u0105 co robi\u0107, to wypisuj\u0105 takie „g\u0142upoty”. Nie… To dlaczego np. na lekcjach polskiego istnieje interpretacja utwor\u00f3w? Dlaczego nie da si\u0119 tego opisa\u0107 wzorami matematycznymi? Bo si\u0119 po prostu nie da. Tu nie ma tylko czarnego i tylko bia\u0142ego, tylko prawdy i tylko fa\u0142szu. Jest r\u00f3wnie\u017c szaro\u015b\u0107, a o ca\u0142ej t\u0119czy nie wspomn\u0119 (bez skojarze\u0144 :P).<\/p>\n
Heh, wczoraj na WOS-ie, otrzymali\u015bmy testy na osobowo\u015b\u0107. Nie by\u0142em zdziwiony za bardzo wynikiem: „melancholijny perfekcjonista”.<\/p>\n
\nTo taka moja Si\u0142a – \u017cycia tre\u015b\u0107, to Ona mnie tu trzyma – daje sens…<\/p>\n<\/blockquote>\n
Wielkie podzi\u0119kowania chcia\u0142bym z\u0142o\u017cy\u0107 tutaj A. Za u\u015bwiadomienie tego wszystkiego…<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dawno pisa\u0142em… \u017byj\u0119, jak co\u015b, jakby si\u0119 kto\u015b martwi\u0142… Druga klasa liceum… Poprzedni rok min\u0105\u0142, jak z bicza strzeli\u0142, jednak. W pierwszej klasie by\u0142 jako taki prolog, m\u00f3wili, \u017ce b\u0119dzie ci\u0119\u017cko. Ale my\u015bla\u0142em, \u017ce to tak samo, jak po gimnazjum nas straszyli, \u017ce b\u0119dzie ci\u0119\u017cko. Blah, co ja wygaduj\u0119; ju\u017c p\u00f3\u0142metek, a ja o gimnazjum […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[64,52],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/141"}],"collection":[{"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=141"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/141\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=141"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=141"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/eriz.pcinside.pl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=141"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}